Bir odam var burda. Küçücük, şirin ve karanlık. Sevdim. Neden böyle bir odayı sevdim ki?... Sanırım odayla ben birbirimize benziyoruz. Dış dünyaya açılan bir penceresi, yatağı, masası, sandalyesi, kitaplığı ve bir abajuru var. Bu oadada kalmaya başladığım için yukarıdaki listeye benide ekleyin. [oda-ben, ben-oda :) ]
Odanın bu kadar sevineceğini bilmezdim. Köşede kalmış, küçük ve ezik. Kimse beğenmemiş. Kimse istememiş oysa ben geldiğim ilk gün bu odayı istedim. Tavanındaki küçük spot aydınlatmaya yetmiyor. Ama olsun diyor oda benim abajurum var. Ağaç tornasıyla işlenen küçük narin abajurda iyi ki varım dedi biraz önce.
Odayla şarkılarımı paylaşıyorum. Hiç ses çıkarmadan dinliyor beni.
Bu odayı sevdim. oda beni sevdi.
2 yorum:
insan aklıyla varolamaz diye düşünüyorum bu aralar, çünkü olumlu yada olumsuz herşey yorar bizi gereksiz; hayattan soğutur, herşeyin sorumlusudur aslında aklımız, ruhumuzdur önemli olan, hele bir de onu özgürleştirebilmişsek gerçek özümüz yaşamaya başlar, yeni bir hayata başlamak gibi, işte burada başlar yaratıcılık; ruhumuz ve hislerimizle,,
bence sen de buna ulaşmışsın bu yazıda,,
(very impressive)
durup kaldığı yerden sürsün herşey; olur. böyle güzel bir odaya sahip olduğun için ve onu sevdiğin için; oda(yani odanında) seni sevdiği için; sevindim... uzaklarda kendine dikkat et gittikçe eksiliyoruz unutma. özledim.. kal sağlıcakla...
Yorum Gönder